En dan nu de vrijdag!

Ons plan was ‘s ochtends naar het internetcafe te gaan om onze verhalen bij te werken en om daarna opnieuw naar het schooltje te gaan waar we het toiletgebouw neer willen zetten. Dit moest sowieso voor half 2 gebeuren, aangezien daarna de kinderen vrij zijn, en dat ook meteen voor een maand. Het is hier dan namelijk ook schoolvakantie. Echter kwam er al meteen een wijziging in het programma, Sarath vereerde ons met een bezoekje en een verzoekje, hij wilde ons graag meenemen naar een school in zijn dorp. Een school met 200 leerlingen, waar hij als kind zelf opgezeten heeft, en ook een andere hogere functie een tijd bekleed heeft. Zijn doel was om de school, zowel de staf als de kinderen, kennis te laten maken met de stichting Srilancare. Omdat hij nu contactpersoon in Sri Lanka van de stichting is, wilde hij graag mensen namens de stichting uit Holland op de school voorstellen. Daarnaast leek het ons ook leuk om er balonnen, pennen en armbandjes uit te delen. Dus dat hebben we gedaan. In elk lokaal vertelde Sarat hetzelfde grapje.. namelijk dat alle kinderen een ballon van ons krijgen (punt). Maar dat een ballon vergankelijk is, dus kapot gaat. Daarom krijgen de meisjes er een armbandje bij van ons, omdat dat langer blijft. De jongens moeten het doen met een ballon (we verstonden zijn taal niet, maar zagen aan de gezichten van de kinderen, met name de jongens dat hij iets zei wat ze niet leuk vinden..). Hij hield vervolgens even de spanning erin en vertelde toen ook dat de jongens van ons een pen kregen. Hij legde ons het grapje uit en vervolgens vertelde hij het in elke klas (ha.. ha..). Het viel ons op hoe gedisciplineerd de kinderen waren. Ze bedankten ons allemaal netjes, bleven heel bedeesd op hun plek wachten en ook na het krijgen van hun kadootje bleven ze rustig staan.. Een hele andere ervaring als het uitdelen van balonnen op het eerste schooltje.

We hebben op deze school ook naar de toiletvoorziening gekeken en foto’s gemaakt, zodat dit eventueel een project voor volgend jaar erbij kan zijn. Na het uitzwaaien van de kinderen, kushandjes geven en Goodbye Goodbye, stapten we in een door Sarath geregelde tuktuk. Waarschijnlijk had hij de jongen iets ingefluisterd (alhoewel hoeft hij niet te fluisteren omdat we geen Singalees verstaan..) dat hij onderweg ons iets lekkers mocht geven. We stopten dan ook bij een kraampje en kregen een kokosnoot te drinken en een heerlijke zoete vrucht. Rond diezelfde stop voelde Lieke iets glibberen onder haar voet en zag bloed liggen. Er had zich een bloedzuiger tegoed gedaan aan deze heerlijke warme rode vloeistof. Op zich geen drama, hij had zichzelf al losgelaten. Minder prettig is het idee dat deze bloedzuiger ook aan iemand anders kan hebben gezogen, en je zo besmet kan raken met het een of ander. We houden het wondje in de gaten. Wel was interessant hoeveel bloed zo’n zuigertje naar zich toetrekt, het wondje bleef lang nabloeden terwijl je er helemaal niets van voelt!

Daarna het andere kleinere schooltje bezocht, dat sowieso al in de planning stond. De kinderen waren ongelooflijk blij om ons te zien, evenals de leraressen. Ook hier hebben we dezelfde soort kadootjes uitgedeeld, allemaal een balon van Karwei, ditmaal een glitterpen voor de jongens en haarknipjes of elastiekjes voor de meisjes. Toen iedereen iets had, hebben we nog twee frisbee’s en vijf springtouwen aan de school gegeven. Dit gaven we vorm door het aan de engels lerares te schenken die vertaalde voor de kinderen dat het voor de school was. Toen barste het feest los, met name Lieke en Dorien konden het niet laten zich even te laten gaan met de scheetachtige piepgeluiden die een leeglopende ballon kan maken. Lieke deed steeds alsof de piep van de ballon haar vervormde stem was en trok daarbij een raar hoofd en Dorien interpreteerde de geluiden als scheten, liet er eerst een paar bij Lieke’s kont en vervolgens bij twee jongetjes. Wij en de kinderen hadden de grootste lol, de leraressen keken echter ietwat bedenkelijk.. Ach ja, moet toch ook af en toe kunnen!

Toen met de tuktuk naar ons verblijf gegaan, gelunched en op weg naar het internet cafe. Saman heeft in deze tijd een meisje bezocht die ze kennen van vorig jaar, Dion had nog een aantal kadootjes voor haar mee gegeven. Ook had Saman de hele dag door afspraken met deze en genen. Zowel voor de projecten die we deze reis van plan zijn om te doen. Wat ideeen op een rij:

– Het totaal opknappen van het weeshuis (coordinatie allen)

– Het maken van levensonderhoudpakketjes voor het andere weeshuis (coordinatie Dorien, Willeke en Lieke)

– Het bouwen van een toiletgebouwtje (coordinatie Saman)

– Klamboe project (voortzetting van het klamboeproject vorig jaar) (coordinatie Saman)

– Het gedeeltelijk opknappen van een ouderentehuis (allen)

– Het gedeeltelijk opknappen van een tehuis voor gehandicapten (allen)

– Het kopen van drie kasten voor de Libary (allen)

– Drama en dans voorstelling maken met lokale kinderen (coordinatie Lieke en Willeke)

– Het ontwerpen van een engels methode voor de lokale bevolking, zowel kinderen, maar voornamelijk volwassenen, deze periode researsch doen (coordinatie Dorien)

Daarnaast zijn er een aantal doorlopende projecten waar Samen mee bezig is. Deze betrekken meerdere jaren en kunnen dankzij Sarat, contactpersoon hier, gerealiseerd worden, hij houdt dan het toezicht voor ons.

Blog ImagePennen uitdelen aan de jongens (hierbij dank aan Marijke (van de Karwei) voor de pennen!), Sarath staat naast Willeke. De jongens nemen allemaal heel netjes hun kleine kadootje aan en zeggen allemaal netjes ‘Thank you’.

Blog Image

Balonnen en armbandjes uitdelen aan de meisjes.

Blog Image

Een klas, blij met hun balonnen! Natuurlijk grote dank aan Karwei!

Blog Image

Deze kinderen waren nog maar vijf jaar, het jongste klasje van de school.. haast te klein om een ballon op te blazen. We moesten hier natuurlijk ook even mee op de foto!

Blog ImageLief toch? En maar hun best doen om er lucht in te krijgen!

Blog Image

Toiletgebouwtje van de eerste school. Voor Westerse maatstaven onaccaptabel, foto hieronder illustreert waarom..

Blog Image

Blog Image

‘s avonds lekker gegeten, het was deze keer alleen wel heel erg pittig. Dorien haar mond stond in brand en ze zocht verkoeling met haar bakje yoghurt…

Zaterdag: Dorien en Saman schrijven een pilot voor hun plannen, en hebben een bespreking met Sarath. Willeke en Lieke schrijven op het blog en maken ’s middags alvast een klein plan van aanpak voor het opknappen van het weeshuis en de drama en dans voorstelling. ’s Avonds een feestje met Dewamita en zijn vrienden, met voorafgaand een maaltijd.